10 Μαΐου 2011 – Δολοφονείται ο Μανώλης Καντάρης απο 2 Αφγανούς.. για μια κάμερα

0

Ο 44χρονος Μανώλης Καντάρης, στέλεχος ιδιωτικής εταιρείας δολοφονήθηκε στην οδό Γ’ Σεπτεμβρίου κοντά στο σπίτι του, ενώ βρισκόταν στο δρόμο για το μαιευτήριο. Σκοπός της δολοφονίας ήταν η ληστεία για μια κάμερα την οποία είχε πάνω του το θύμα προκειμένου να απαθανατίσει την κόρη του που θα γεννιόνταν σε λίγες ώρες.

Για την δολοφονία Καντάρη συνελήφθησαν δύο Αφγανοί ηλικίας 27 και 20 ετών. Ακόμα και σήμερα αναζητείται ένας Πακιστανός που θεωρείται επίσης δράστης. Στα απολογίες τους , τις οποίες είχε αποκαλύψει το Βήμα και οι δύο Αφγανοί είχαν προσπαθήσει να χρεώσουν την δολοφονία στον Πακιστανό. Σύμφωνα με το Βήμα ο 27χρονος Αφγανός είχε καταθέσει τα εξής:

«Κοντά στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας αγοράσαμε αρκετές μπίρες, καθίσαμε εκεί κοντά και τις ήπιαμε. Λίγο μετά σηκωθήκαμε ξανά και συνεχίσαμε να κάνουμε βόλτα στους γύρω δρόμους.

Μετά από κάποιες ώρες, δεν θυμάμαι να σας πω ακριβώς γιατί ήμασταν μεθυσμένοι, ο Πακιστανός είδε έναν άνδρα που είχε κρεμασμένη στον ώμο του μια κάμερα να περπατάει στο πεζοδρόμιο. Χωρίς να μας πει τίποτε, τον ακολούθησε και εμείς τρέξαμε πίσω του.

Μόλις έστριψε αυτός αριστερά, δεν θυμάμαι να σας πω σε ποιον δρόμο, ο Πακιστανός τον πλησίασε και του τράβηξε την τσάντα με την κάμερα από τον ώμο του για να του την πάρει. Αυτός αντέδρασε και άρχισε να λέει κάτι στα ελληνικά.

Τότε ο Πακιστανός έβγαλε από τη μέση του ένα μαχαίρι, 20 πόντους περίπου, και τον μαχαίρωσε τουλάχιστον μία φορά απ’ ό,τι θυμάμαι. Τότε αυτός που είχε την κάμερα φάνηκε από το κτύπημα ότι πόνεσε πολύ, παραπάτησε και έπεσε κάτω.

Οταν τον κοίταξα είδα να έχει αίμα στην μπλούζα του και αμέσως γύρισα το κεφάλι μου για να μην τον βλέπω. Μόλις πήραμε την κάμερα χωρίσαμε και εγώ με τον φίλο μου πήγαμε σπίτι μας και κοιμηθήκαμε…».

Τελικά, το 2012 η δικαιοσύνη αποδόθηκε εν μέρει, καθώς δύο από τους τρεις δράστες καταδικάστηκαν. Ο τρίτος, στον οποίο επιχείρησαν να επιρρίψουν τη δολοφονία, δεν πιάστηκε ποτέ και εικάζεται ότι πρόλαβε να φύγει από την χώρα. Η ποινή τους ορίστηκε σε ισόβια και 23 χρόνια κάθειρξη. Τρία χρόνια αργότερα, εκδικάστηκε η έφεση που άσκησαν. Κατά την απολογία, επέμεναν για την αθωότητά τους, ενώ δεν έδειξαν ίχνος μεταμέλειας. Η ετυμηγορία του δικαστηρίου ανακοινώθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2016. Σύμφωνα με την απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου, οι δύο Αφγανοί καταδικάστηκαν ομόφωνα σε ποινή ισόβιας καθείρξεως, 23 ετών και χρηματικό πρόστιμο 1.000 ευρώ για τα αδικήματα της ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως, της ληστείας, της παράνομης οπλοφορίας, οπλοχρησίας και οπλοκατοχής.

Η Ανδριάννα Καντάρη θυμάται τον μπαμπά της

«Σήμερα, 10 χρόνια μετά… Ο ένας από τους τρεις δράστες δεν έχει βρεθεί ακόμα. Το κράτος δεν έχει πάρει ευθύνη που δεν έλεγξε την παράνομη εισβολή και παραμονή αυτών των εγκληματιών στην χώρα μας. Το κράτος δεν έχει πάρει ευθύνη για την φυγή του τρίτου δράστη. Το κράτος δεν έχει πάρει ευθύνη που δεν ήταν εκεί να προστατεύσει τον πολίτη του, την στιγμή που φώναζε «βοήθεια».

Ούτε το κράτος, ούτε κανείς από τους κυβερνώντες δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ και δεν στήριξε με κανέναν τρόπο την οικογένειά μας. Σήμερα, 10 χρόνια μετά… Ο κόσμος φοβάται να κλάψει, φοβάται να φωνάξει για τον μπαμπά μου, για να μην χαρακτηριστεί ως «ρατσιστής».

Ο μπαμπάς μου, Μανώλης Καντάρης, ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος καλοσύνη, με δίψα για την ζωή, λατρεία για τα παιδιά του, ένας άνθρωπος που δούλευε σκληρά, ζούσε έντονα, το πάθος του ήταν τα ταξίδια και η μεγάλη του αγάπη ήταν η ομάδα της καρδιάς του, η ΑΕΚ. Ήταν πάντα με το χαμόγελο στο στόμα, δεν μισούσε κανέναν. Τα τελευταία χρόνια που ζούσε στο κέντρο της Αθήνας ήταν πολύ στεναχωρημένος και προβληματισμένος με την παραβατικότητα και την εγκληματικότητα, αλλά ποτέ δεν ένιωσε μίσος για ανθρώπους άλλων εθνικοτήτων.

Ο Μανώλης Καντάρης ήταν ένας άνθρωπος που τα έδινε όλα για την οικογένεια του, ένας άνθρωπος ευαίσθητος που οποτε μπορούσε βοηθούσε τους συνανθρώπους του. Αξίζει όλοι να τον θυμόμαστε για τα τόσα καλά συναισθήματα που έβγαζε σε όλους μας, για το χαμόγελο του. Μακριά από κομματικά χρώματα, μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες, αυτή η ψυχή αξίζει να τιμηθεί για αυτό που ήταν.

Μπαμπάκα μου όσα χρόνια και αν περάσουν, ο μεγαλύτερος στόχος της ζωής μου θα είναι να σε κάνω πάντα υπερήφανο».



Σχολιάστε

Please enter your comment!
Please enter your name here