Σάιγκο Τακαμόρι: Ποιος ήταν ο πραγματικός τελευταίος σαμουράι

0

Ο Σάιγκο Τακαμόρι ήταν ο τελευταίος σαμουράι, ο οποίος πέθανε γιατί δεν μπορούσε να ζήσει στην Ιαπωνία που ο ίδιος είχε επιλέξει.

Η αντίσταση των Ιαπώνων στη βίαιη εκδυτικοποίηση και εκχριστιανισμό της κοινωνίας είχε ήδη ξεκινήσει εδώ και τρεις αιώνες πριν από τη γέννηση του ανθρώπου που θα απογείωνε τον ευγενή αγώνα ενός έθνους να κρατήσει τα ήθη και τις παραδόσεις του απέναντι στην ομογενοποιητική δύναμη της δυτικής επιρροής.

Ο «πραγματικός τελευταίος σαμουράι», όπως αποκαλείται συχνά, θα μετατρεπόταν από υπερασπιστή της παλινόρθωσης σε ρέμπελο μαχητή, ενσαρκώνοντας έτσι την αντίσταση του πολεμιστή του παλιού καθεστώτος απέναντι στην ανηλεή πολιτική του εκδυτικισμού της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας.

Κι έτσι ο σαμουράι της αυτοκρατορίας μετατράπηκε σε αντάρτη, απογοητευμένος καθώς ήταν από την ξενοδουλεία της κεντρικής κυβέρνησης και του τουλάχιστον άβουλου αυτοκράτορα, και κάλεσε τους εναπομείναντες σαμουράι σε μια απέλπιδα μάχη κατά του σαρώματος των ηθών και των εθίμων της Ιαπωνίας, κάτι που θα σήμανε το τραγικό τέλος των τελευταίων υπερασπιστών της εθνικής παράδοσης.

Ο ευπατρίδης Τακαμόρι παραιτήθηκε έτσι από τα υψηλά κρατικά του αξιώματα, συγκέντρωσε γύρω του όσους σαμουράι αρνούνταν να ατιμαστούν και να ζήσουν όπως ήθελαν οι ξένοι επικυρίαρχοι και κήρυξε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, αν και γνώριζε το άδοξο τέλος που ερχόταν ολοταχώς.

Γιατί την ώρα που οι Δυτικοί είχαν οπλίσει τα χέρια του Αυτοκρατορικού Στρατού με την τελευταία λέξη στην πυρίτιδα της εποχής, οι σαμουράι του Τακαμόρι ήταν υποχρεωμένοι να παλέψουν με τα κατάνα τους, καθώς η κατοχή όπλων απαγορευόταν ρητά στους σαμουράι από τον φημισμένο κώδικα ηθικής τους, το Μπουσίντο.

Κι έτσι στην τελική μάχη του 1877, οι 40.000 επαναστάτες του Τακαμόρι, οπλισμένοι με τα παραδοσιακά σπαθιά τους, αντιμετώπισαν τους 60.000 πάνοπλους στρατιώτες του Αυτοκρατορικού Στρατού και τα υπερσύγχρονα όπλα τους, δωρεά των ξένων χριστιανών: οι σαμουράι ηττήθηκαν κατά κράτος, αλλά πέθαναν με τιμή, όπως πρόσταζαν οι ιεροτελεστικές παραδόσεις τους.

Όσο για τον τραυματισμένο 45χρονο Σάιγκο, αυτοκτόνησε με σεπούκου (χαρακίρι) όταν έχασε την τελευταία μάχη κατά των εκδυτικιστών της Ιαπωνίας, πεθαίνοντας ως ατιμασμένος προδότης μιας χώρας ξένης πια για τον ίδιο.

Κι έτσι η Ιαπωνία αποδέχθηκε την άνευ όρων δράση των χριστιανών προσηλυτιστών, εγκαινιάζοντας μια σαφώς πρωτόγνωρη περίοδο στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου…

Η Εξέγερση της Σατσούμα και το τέλος

Τον Ιανουάριο του 1877, ο Τακαμόρι οδήγησε τους 40.000 άντρες του κατά των κυβερνητικών στρατευμάτων του νεότευκτου Αυτοκρατορικού Στρατού των «αγροτών με τα όπλα», όπως τους αποκαλούσαν περιπαικτικά οι σαμουράι. Κι όμως, η πυρίτιδα έμελλε να αποδειχθεί δυνατότερη από κάθε κώδικα ηθικής κι έτσι έπειτα από 6 εβδομάδες μάχης, οι σφαίρες της κρατικής στρατιάς είχαν αποδεκατίσει τους θαρραλέους μαχητές.

Ο τραυματισμένος Σάιγκο και οι τελευταίοι 400 άντρες του αποσύρθηκαν στο εσωτερικό της χώρας, με τον μεγάλο πολέμαρχο να δίνει τέλος στη ζωή του με το χαρακτηριστικό χαρακίρι των σαμουράι (σεπούκου). Ο επίλογος για τον Τακαμόρι γράφτηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1877. Παρά το γεγονός όμως ότι πέθανε ως αντάρτης και προδότης, ο μύθος του γιγαντώθηκε, καθώς ο λαός ήξερε ότι πολεμούσε για τα παραδοσιακά ιδεώδη της χώρας του και για την πλούσια ιστορία της.

Υπόδειγμα αρετής, ο Σάιγκο Τακαμόρι έχει περάσει πια στη λαϊκή παράδοση της Ιαπωνίας ως ο τελευταίος πραγματικός σαμουράι που πέθανε ακριβώς επειδή του αρνήθηκαν το δικαίωμα να ζει όπως είχε επιλέξει. Μαζί του ξόφλησε και η λαμπρή περίοδος των σαμουράι…